Dla niektórych to żart i skromna ironia naszych czasów. Oczywiście za pieniądze nie można kupić szczęścia, ale można uprościć życie.

Uczynić je bardziej komfortowym i niezawodnym. A także stosunek do pieniędzy może ujawnić prawdziwą naturę człowieka. 

Moi rodzice i dziadkowie nauczyli mnie żyć według zasady "wszystko dla rodziny". Najpierw kup to, czego potrzebujesz do domu.

Jeśli zostaną ci pieniądze, możesz sobie coś zafundować. Ale mój mąż i dzieci są najważniejsi!

To właśnie ta zasada pomogła mi zbudować dom i postawić na nogi dwójkę dzieci. Razem z mężem zapewniliśmy im dobre wykształcenie i zapłaciliśmy za ich ślub.

Nauczyłam się oszczędzać i odkładać pieniądze, dzięki czemu zawsze mamy pieniądze w naszej rodzinie.

Nie jestem już młoda, w zeszłym roku skończyłam 55 lat. Ale dobrze pamiętam złote czasy mojej młodości, kiedy goście w domu byli większą radością niż ich prezenty.

Nikt nigdy nie robił z tego afery. Wszystko było czysto symboliczne. Najważniejsze, że od serca! A pieniądze jako prezent nie wchodziły w grę.

Pamiętam zestaw, który dostałam od koleżanek na 30 urodziny. Ten luksus miał stać w kredensie, na najbardziej eksponowanym miejscu!

Nikt nie pił herbaty z tych porcelanowych filiżanek, bo były cenne jak wspomnienie.

A kiedy mąż pytał mnie, co kupić na urodziny czy 8 marca, zawsze zamawiałam tylko rzeczy niezbędne i przydatne.

Mój mąż jest bardzo mądrym, oszczędnym człowiekiem. Daje mi odkurzacz, zestaw garnków, nowe żelazko czy patelnie. Dlaczego nie cieszyć się z tego, czego używam na co dzień?

Nie mam syndromu zbieracza, więc rzeczy nie kurzą się w spiżarniach i na antresolach. Staram się używać wszystkiego, co jest mi podarowane.

Dostałam na przykład perfumy w prezencie od siostry. Nie jest to do końca mój zapach, ale szkoda go wyrzucić. Raz w miesiącu mogę ich użyć.

Albo jeśli szminka, tusz do rzęs czy biżuteria mojej córki nie przypadły jej do gustu, z wdzięcznością biorę je dla siebie. 

Tak, u mnie nic się nie marnuje! Nawet jeśli zrobię za dużo gulaszu, natychmiast wrzucam go na patelnię, a potem na placki.

I jedzą go tak dużo, że nie można ich odciągnąć. Jeśli kompot skwaśnieje, nie wylewam go. Rozcieńczam go wrzątkiem, trochę słodzę i nikt nawet nie zauważa różnicy.

Tak zostałam wychowana. Gospodyni musi zrobić wszystko dla swojej rodziny. Dlatego mam zapasy na każdy życiowy przypadek.

Worek cukru i kaszy gryczanej, paczkę makaronu, mąki i soli. Tak nauczyła mnie babcia. 

Prawdopodobnie nie dogadywałyśmy się z synową z powodu naszych odmiennych poglądów na ekonomię rodziny i prowadzenie domu.

Bez względu na to, ile pieniędzy daje jej mój syn, wszystko wydaje na siebie. Czysty egoizm. Za każdym razem, gdy się widzimy, ma na sobie nowe ubrania. Nowa spódnica, nowa torebka.

Popularne wiadomości teraz

"Mąż musi sprzątać. Nie zrobię tego za niego", synowa oburza się i pokazuje kaszę mannę, którą dziecko rozsypało po całym mieszkaniu

"Moja teściowa jest już w podeszłym wieku. Po przejściu na emeryturę postanowiła wystawić nieruchomość na sprzedaż"

"Z powodu skąpstwa mojego małżonka musieliśmy się rozwieść": Mówi, że będę żałować, że go zostawiłam

"Nie potrzebuję żadnych porad. Sama będę zarządzać swoimi pieniędzmi": Moja mama nie dała mojej teściowej dojść do słowa

Pokaż więcej

Ma tyle makijażu, że mogłaby go sprzedać na bazarze. To ona nie dba o pieniądze. Najważniejsze to mieć więcej!

Mój syn i ja mieliśmy tak wiele kłótni o tę lalunię... On oczywiście broni swojej żony. Mówi, że Natalka pracuje, ma prawo wydawać pieniądze na siebie.

Ale ja wiem, że ona nadaje się tylko do gadania, a nie do pracy. Kiedy odwiedzam syna, wszystko jest biedne i proste. Natalia nie lubi gotować. Łatwiej jej zamówić jedzenie z restauracji. Leniwa!

Mój syn poprosił mnie kiedyś o radę, co kupić żonie na 25 urodziny. Chciał, jak poprzednio, dać pieniądze, ale go powstrzymałam.

Znowu je roztrwoni. Powiedziałam mu, żeby dał jej przydatny prezent. Nawet ten sam robot kuchenny. Może moja synowa będzie lepiej karmić syna w ten sposób.

Dziecko posłuchało mnie i wybrało drogi i wymyślny robot kuchenny znanej marki. Skakałabym pod sufit z takiego piękna. On i sok wyciska, i ziemniaki kroi, i ciasto ugniata.

Z takim asystentem w kuchni skończyłabym w kilka minut, a nie godzin. A co z Natalią? Odstawiła niezapomniane "show" na imprezie. Wciąż wstydzę się przed gośćmi...

Synowa poczuła się urażona. Natalia była wściekła. Nie miała na tyle sprytu i taktu, by nie wyrzucić swoich żali na męża w samym środku posiłku.

Wszyscy goście przyszli do restauracji z prezentami. Ojciec i ja również. Daliśmy jej kopertę z pieniędzmi. Nie wiem, czego jeszcze chce w kuchni. Zrobiła się cała czerwona.

Krzyczała na całą restaurację:

"Co sugerujesz? Że nie umiem gotować albo że powinnam zostać waszą kucharką? Pewnie chciałeś dać to swojej mamie, prawda?".

Wdałam się w tyradę i powiedziałam, że nie odmówię takiego prezentu. Moja synowa powiedziała tylko:

"Weź to", wcisnęła mi pudełko w ręce i odeszła, stukając gniewnie obcasami.

Mój syn natychmiast rzucił się za nią w pościg. A oto obrazek: wszyscy siedzą przy stole, jak przywaleni workiem ziemniaków. Oczy wlepione w siebie nawzajem.

Nie wiedzą, czy wyjść, czy poczekać na solenizantkę i bawić się dalej. I tylko ja siedzę tu szczęśliwa. Odzyskałam prezent i dostałam cenną rzecz.

Rozmawiałyśmy o tym z siostrą, ale nie mogłyśmy dojść do porozumienia. Czy moja synowa miała prawo zachować się tak niestosownie i zhańbić moje dziecko? Może w czymś się pomyliłam? Pomóż mi to ocenić!