Moi trzej synowie już dawno dorośli i mieszkają osobno ze swoimi rodzinami. Rozwiodłam się z mężem, więc jedyną pociechą jest dla mnie moja działka. Latem spędzam tam całe dnie, a czasem nawet zostaję na noc.

Uwielbiam pracować w ogrodzie warzywnym. Różne warzywa, owoce - to wszystko jest moją słabością. Każdego roku uprawiam dużo warzyw, a jesienią przygotowuję różne przetwory na zimę. Kompoty, dżemy, konfitury, ogórki kiszone, kwaśne pomidory, różne sałatki...

Poza tym lubię przygotowywać zupy lub barszcz, mrozić cukinię na placki, bakłażany lub dynie. A kiedy moje dzieci przyjeżdżają do mnie w odwiedziny, wypełniam bagażniki ich samochodów moimi przetworami.

Dwie moje synowe są obojętne na moją pracę. Ale trzecia, Ola, nieustannie mnie chwali, że wszystko jest takie wspaniałe, że to tyle pracy i że mnie podziwia.

Udaje mi się, bo kocham to, co robię. Uwielbiam moją działkę, robię wszystko z miłością i duszą.

Mam całą książkę z przepisami na różne przetwory. Mam ich tak wiele, że przez całą zimę można codziennie jeść coś innego. Za każdym razem staram się robić wszystko inaczej, aby było smaczniejsze i bardziej interesujące. Ostatniej zimy zamroziłam nawet chipsy dla moich wnuków, żeby nie kupowały chemicznych w sklepie.

Kiedyś mój najmłodszy syn i synowa zaprosili mnie na urodziny mojego wnuka. Cóż, Ola spisała się na medal, dała z siebie wszystko, nie mogę nic powiedzieć. Świętowaliśmy na wsi.

Był osobny stół dla dzieci. Zajmował się nimi animator. Na święcie było naprawdę dużo dzieci i bardzo się z tego cieszyłam. Uwielbiam patrzeć, jak moje wnuki się bawią.

Dorośli siedzieli osobno. Ola przywiozła z domu dużo przekąsek. Na stole zauważyłam moje ogórki, pomidory i kilka sałatek. Dobrze się sprzedawały, co bardzo mnie ucieszyło. Nagle jedna z przyjaciółek Ol powiedziała do mnie:

"Uwielbiam twoje ogórki. Kiedy spróbowałam ich po raz pierwszy, na zawsze zapomniałam o sklepowych ogórkach"

Miło mi było usłyszeć takie słowa na swoją korzyść. Nie zwróciłam uwagi na to, że przyjaciele Ol spróbowali moich ogórków. Pomyślałam, że mogli spróbować ich jako goście. I wtedy inna koleżanka też zaczęła mnie chwalić:

Popularne wiadomości teraz

Z życia wzięte: "Zauważył swoją byłą żonę przy kasie. Bardzo się zmieniła"

Historia górnika, którego odnaleziono żywego 17 lat po zawaleniu się kopalni

Racjonalne małżeństwo Małgorzaty Rozenek - Majdan de domo Kostrzewskiej, primo voto Bukaczewskiej

Serialowy Janosik przepowiedział swoją przyszłość. ,,To wielkie szczęście, że nikt nie będzie po mnie płakał"

Pokaż więcej

"Tak, tak, ja też uwielbiam twoje pikle. Moje dzieci nawet je jedzą"

Potem do mojej głowy wkradły się wątpliwości. Ale nie dałam tego po sobie poznać. Podziękowałam wszystkim, uśmiechnęłam się i kontynuowałam zabawę jak wszyscy inni. A kiedy nadarzyła się okazja, bezpośrednio zapytałam Olę: - Więc rozdajesz moje przetwory swoim przyjaciołom, czy co?


- Cóż, nie rozdaję ich. Dzielę się nimi. Twoje przetwory są przepyszne i jest ich tak wiele.
- Ale robię je dla ciebie i dla moich wnuków, nie dla obcych.
- Ale jest ich tak dużo, że nawet nie mamy czasu ich zjeść. Dlatego pomyślałam, że podzielę się nimi z przyjaciółmi. Co w tym złego?

- Nic. Po prostu teraz dam ci mniej" - odpowiedziałam i poszłam do domu w zepsutym nastroju.

Nie zgadzam się z moją synową. Jeśli są dodatkowe słoiki, to nie znaczy, że należy je oddawać. Niech sobie stoją, nie zepsują się. A jeśli pewnego dnia zachoruję lub wydarzy się coś innego i nie będę mogła zrobić pikli. Co wtedy będą jadły moje wnuczki? Chemię kupioną w sklepie?

Dziś mam w planach kawior z cukinii. Siedzę w kuchni, zamykam drugi tuzin słoików i myślę: może naprawdę się mylę? Może moja synowa ma rację?

Skoro dużo, to czemu się nie podzielić? Poza tym ona wie lepiej, kogo i czym obdarować. Może kiedyś dziewczyny też się z nią czymś podzielą. Nie znam właściwej drogi.

O tym pisaliśmy: "Pierwszy raz wyszłam za mąż, mając 44 lata. Był spokój, dopóki nie zjawiła się jego dorosła córka"

Moja sytuacja jest dość skomplikowana. Nie uważam się za starą, ale mam już prawie pięćdziesiąt lat i nie mam dzieci. Teraz już nie chcę. Po co skazywać dziecko na matkę, którą nawet dorośli będą nazywać babcią? Pogodziłam się z tym i jest dobrze.

Teraz jestem mężatką, pierwsze małżeństwo. Pobraliśmy się 5 lat temu, prawie natychmiast po tym, jak się poznaliśmy. Cóż, po co ciągnąć w naszym wieku? Mój mąż Mikołaj był już dwukrotnie żonaty, jestem jego trzecią żoną. Nie mówiąc już o tym, że od razu „wziął byka za rogi” i zaprowadził mnie do Urzędu Stanu Cywilnego.

Mieszkałam z mężem przez 8 długich lat. Na początku było bardzo dobrze...
Miłość, pasja, podróże. Umówiliśmy się, że nie będziemy się pobierać i zawsze będziemy młodzi duchem. W rzeczywistości wszystko okazało się nieco bardziej skomplikowane. Ten pierwszy uważał, że skoro nie jestem jego żoną, to zdrada nie jest uważana za zdradę…

Jest trochę starszy ode mnie, ale wciąż dobrze sobie radzi. Nie ma złych nawyków, prawie wszystkie jego włosy są zachowane, nie ma nawet "męskiego brzucha". Szczerze mówiąc, zaczęłam teraz rozumieć te młode kobiety, które uganiają się za starszymi mężczyznami. Nie odwracają się już za każdą spódnicą, można z nimi porozmawiać.

Chociaż Mikołaj był żonaty więcej niż raz, nigdy nie dorobił się fortuny. Dopiero niedawno wymieniliśmy kawalerkę na trzypokojowe mieszkanie. Moje beztroskie przedemerytalne życie nie trwało długo. Faktem jest, że pewnego wieczoru jego córka zadzwoniła. Nie wiem, czego potrzebowała ta dorosła kobieta, ale rozmawiali przez półtorej godziny. Potem dowiedziałam się, że to córka z drugiego małżeństwa, która poszła z matką na całość. Bardzo, bardzo bezczelna kobieta.

Jak się okazało, córeczka dorobiła się nieślubnego dziecka z żonatym mężczyzną i stała się samotną matką. Wymyśliła razem ze swoją matką, że namówi ojca do tego, aby pozwolił jej zamieszkać u nas z dzieckiem. Wcześniej, gdy gnieździliśmy się w kawalerce, jakoś nie miała powodu dzwonić, a gdy kupiliśmy trzypokojowe mieszkanie, nagle jej się przypomniało o istnieniu ojca. Nie mam nic przeciwko pomaganiu 30-letniej córce, ale nie chcę z nią mieszkać, nie zgodziłam się.

Mikołaj uszanował moje zdanie, tym bardziej że córka jest właścicielką niewielkiego domu na obrzeżach miasta. Gdy zaoferował córce umowę o wymianie mieszkania na domek, oznajmiła stanowczo, że woli wynajmować komuś domek za pieniądze. Wszystko wówczas było jasne...