Dopiero teraz, ze wstydem się przyznają, swojego wnuka widzieli tylko raz, kiedy wychodził ze szpitala położniczego. A potem krótko.

Synowa zdecydowanie odepchnęła ich na bok, gdy zaglądaliśmy do becika, wzięła dziecko i niemal biegnąc, pobiegła do czekającej taksówki. Ich syn pobiegł za nią...

Zła synowa

Patrzyliśmy na siebie ze zdziwieniem, ale pomyśleliśmy, że synowa po prostu jeszcze nie doszła do siebie po porodzie albo dziecko nie jest do końca zdrowe, więc trzeba było szybko wracać do domu.

Czekaliśmy tydzień, potem kolejny... Ani jednego telefonu, ani od synowej, ani od syna. Jak się ma mały, co się dzieje - kompletna niewiedza.

Kupiliśmy prezenty i postanowiliśmy sami się do nich wybrać. Trzeba dokonać rezerwacji, młoda rodzina mieszkała u naszej swatki, nasza relacja z nią nie od razu się układała, a po otwarciu drzwi okazało się, że narodziny wnuka niczego nie zmieniają. Swat w milczeniu odwrócił się, a potem krzyknął w głębi pomieszczeń:

- Przyszli do ciebie!

Syn wyszedł, a synowa, która wyjrzała, natychmiast weszła do pokoju. Musieliśmy przyjść bez zaproszenia i przekazać młodemu tacie prezenty.

Podziękował i zaprowadził nas do kuchni. Tam siedzieliśmy przy pustym stole przez pół godziny. Syn przepraszającym tonem powiedział, że Dominika trzeba teraz nakarmić i położyć do łóżka, więc nie ma możliwości się z nim spotkać.

Gdybym sama nie opiekowała się dwójką dzieci, nie uwierzyłabym w te bzdury. Mąż był mniej spokojny i zapytał wprost:

„Synu, dlaczego nie można zobaczyć wnuka?”

Wzruszył ramionami:

- Prawdopodobnie można, ale Wanda...

Widząc, że konflikt zaczyna nabierać tempa, dosłownie wyciągnęłam męża z mieszkania i wróciliśmy do domu.

Popularne wiadomości teraz

Po pracy mąż otworzył drzwi i zdał sobie sprawę, że dzieci i żony nie ma, a meble zniknęły. Była tylko notatka

Niesamowita przemiana. Przed laty okrzyknięto ją najbrzydszą panną młodą. Zmieniła się nie do poznania

Nastolatka chwali się ciążą w Internecie. Kuriozalna sytuacja, ojcem jej dziecka ma być dziesięciolatek

Przepis na perfekcyjnie puszysty sernik. Idealnie nada się na zbliżające się Święta Bożego Narodzenia

Pokaż więcej

Po prostu nie mogę sobie wyobrazić, co stało się z moją synową. W czasie ciąży często spacerowaliśmy po parku, omawialiśmy wszystkie problemy kobiet, a teraz było tak, jakby została zastąpiona!

Albo swat zwrócił ją przeciwko nam, albo ktoś inny, ale co to ma wspólnego z dzieckiem? Nawet prawnie jesteśmy bliskimi krewnymi Dominika!

Długo siedzieliśmy w domu zniechęceni. Sytuacja jest idiotyczna. Co teraz zrobić, uchwycić momenty, gdy wnuk zostaje wyprowadzony na ulicę? Kolejna kwestia to moi koledzy w pracy.

Oczywiście udawałam, że jestem zachwycona wnukiem, wszyscy mi gratulowali, ale nie mogłam im jasno powiedzieć nic o dziecku. Po prostu nie wiedziałam! 

Tak, co do mieszkania...

Nie tak dawno temu mój mąż odziedziczył po dalekiej krewnej dwupokojowe mieszkanie. Planowaliśmy je wyremontować i przekazać synowi i synowej z okazji narodzin wnuka.

Kłopoty finansowe nie pozwoliły na terminową realizację planów, ale teraz z mężem mamy duże pytanie:

czy dać im przestrzeń życiową, biorąc pod uwagę takie prostackie podejście synowej i jej matki oraz nieodpowiedzialność naszego drogiego syna, mamroczącego coś w zgodzie z żoną?

Prawdopodobnie musimy zrobić sobie przerwę i zobaczyć, jak nasza relacja będzie się dalej rozwijać...

O tym pisaliśmy ostatnio: "Mama zadzwoniła i powiedziała, że ​​przyjdą do mnie krewni, mogłam milczeć, ale tym razem postanowiłam zrobić inaczej"

Pierwszym najszczęśliwszym dniem w moim życiu był dzień, w którym przeprowadziłam się do miasta.

Jako dziewczynie, która urodziła się na wsi, ciężko mi to przekazać, ale nie mogę znieść tego całego świeżego powietrza, ciszy i niekończącej się pracy w ogrodzie.

Rozumiem, że są ludzie, którzy się ze mną nie zgodzą, ale taka jestem. Daj mi dostęp do Internetu, paczkę burgerów, pokój, choćby najmniejszy, a będę bardzo szczęśliwa.

Dlatego pewnie nie zdziwicie się, że moim celem numer jeden był zakup mieszkania w mieście. I ten cel został zrealizowany pół roku temu. Musiałam dużo pracować, odmówić sobie wszystkiego, wziąć pożyczkę.

Ale teraz jestem właścicielem małego domu na obrzeżach miasta. I zgadnij co? To był drugi najszczęśliwszy dzień w moim życiu. Ponieważ jestem niezależna i teraz mogę żyć życiem, o którym zawsze marzyłam.

Przyznaję, że moi rodzice nie byli z tego powodu zadowoleni. Naprawdę chcieli, żebym została z nimi, w tym samym domu. Mama ciągle dzwoni i domaga się mojej uwagi i pomocy. Chociaż ona i tata mają się dobrze.

Do moich braci nie ma pytań. Wyjechali dawno temu i założyli własne rodziny. Ale ja, jedyna córka, muszę spełniać szczególne wymagania. Próbowałam na różne sposoby tłumaczyć to wszystko. Żyję własnym życiem.

Jeśli potrzebujesz pomocy w czymś znaczącym, służę pomocą. A ja po prostu nie mam czasu na żadne bzdury. Pracuję i buduję karierę. Przepraszam.

Ale nie, nikt mi nie dał takiego prawa. Chociaż... W przypadku tego ostatniego był jeden ilustrujący przypadek. Mama zadzwoniła do mnie rano i jak zwykle przedstawiła mi fakt:

„Ciocia Lidka z synkiem przyjedzie do Ciebie na kilka dni. Nie martw się, mają w samochodzie składane łóżko. Nikodem musi iść do szkoły, ale nie ma gdzie przenocować. W dzień zapewne będą w szkole, ale w nocy jakoś się pomieścimy, nie są obcymi"

Chociaż moja mama zrobiła pauzę po tym, co powiedziałam, nie po to, żeby wysłuchać mojej prawdziwej odpowiedzi, ale żeby usłyszeć, jak mówię:

„Tak, oczywiście ”

Próbowałam odpowiedzieć, że byłoby to dla mnie niewygodne, nie spodziewałam się gości, miałam bałagan i tak dalej. Ale mama, jak zawsze, nie zareagowała na to. Próbowała to wyśmiać, a potem, gdy zdała sobie sprawę, że naprawdę odmówię, zaczęła wywierać na mnie presję moralną. Przypomniała mi niektóre złe uczynki z dzieciństwa, obowiązki wobec rodziców i tak dalej.

Znowu odmówiłam i się rozłączyłam. Właściwie nigdy tego nie robiłam, szczerze mówiąc. Ale ostatnio nazbierało się tak dużo pracy, że wewnętrzna siła, która zwykle mnie powstrzymuje, po prostu nie wystarczyła.

Mama zadzwoniła jeszcze raz, a potem jeszcze raz i jeszcze. W końcu dostałam na telefon wiadomość od mamy, że już powiedziała ciotce, że ​​się zgadzam. O 8 wieczorem przyjdą do mnie moi krewni. To znaczy, postawiono mnie przed faktem dokonanym.

Dokładnie o 20:00 czekałam przy wyjściu. Minęło kolejne pół godziny, aż na horyzoncie pojawił się samochód ciotki. Spojrzała na mnie z przejęciem, przytuliła i zaczęła opowiadać lokalne wiadomości o ludziach, których w ogóle nie znałam. Nikodem wysiadł z samochodu jako drugi i ze wstydem patrzył tylko na swoje stopy. Widziałam, że czuł się nieswojo.

Kiedy ciocia miała właśnie wyładować z samochodu swoje skarby ogrodowe, wydawało mi się, że utknęłam. Poprosiłam ją, żeby przestała i powiedziałam, że nie mogę ich pomieścić. Patrząc w szeroko otwarte oczy ciotki, bez wahania stwierdziłam, że w moim mieszkaniu jest teraz mężczyzna.

Dlatego lepiej, aby oboje zatrzymali się w pobliskim hotelu. Tak, mama zadzwoniła do mnie dziś rano. Ale tam, we wsi, połączenie jest tak złe, że nasza rozmowa została przerwana. I nie było możliwości oddzwonienia: słabe połączenie, brak sygnału.

Zaproponowałam nawet, że pożyczę jej trochę pieniędzy, tylko na kilka nocy w innym miejscu. Ale ciocia Lidka odmówiła i powiedziała, że ​​mają pieniądze. Przecież jeśli przyjeżdżasz do miasta ze wsi, koniecznie powinieneś wybrać się na zakupy.

Ale jest jej smutno, że nie będą mogli być u mnie jako krewni. Odpowiedziałam, że tak, to smutne. Ale może jutro po pracy posiedzimy w kawiarni.

Szybko wysłałam wszystkie niezbędne adresy na telefon Nikodema, a krewni pożegnali się i wyszli. To wszystko. Nie mogłam nawet uwierzyć, że potrafili zareagować tak spokojnie. Spodziewałam się, przyznaję, skandalu i krzyków na całe osiedle. Ale okazało się inaczej.

Następnego dnia zadzwoniła moja mama. Podstępnie zapytała, co za młody człowiek był wczoraj wieczorem w moim domu. Powiedziałam, że to nie ma znaczenia, i wyobraźcie sobie, że się zgodziła! Przeprosiła za wtrącenie się jej pytaniami w moje życie osobiste.

Rozmawiałyśmy miło przez kolejne dziesięć minut, bez krzyków, przerywania i stawiania ultimatum. To było niezwykłe. A potem, na koniec rozmowy, mama powiedziała:

„No to już zrozumiałam, że mam dorosłą, niezależną córkę. Odtąd będę cię traktować z większą powściągliwością. Ale proszę o poważną odpowiedź na poważne pytanie. Córko, kiedy zobaczę moje wnuki?!”