Nawet ilość jedzenia, którą musiałam zrobić, gdy trójka naszych dzieci podrosła, nie przeszkadzała mi zbytnio, chociaż każdy ma swoje preferencje i zawsze starałam się zadowolić wszystkich, nawet gdy dzieci poszły do szkoły i każdy musiał włożyć własne śniadanie do pudełka, broń Boże, żeby je pomieszać!

Dzieci dorastały, jak zwykle zaopatrzyliśmy je w nowoczesne telefony, szybko opanowały wszystkie te głębokie funkcje, z których mało kto korzysta na co dzień, a jedną z ich ulubionych były połączenia konferencyjne, kiedy organizowały komunikację między sobą, udając mini-biuro.

"Zaczepiały" w tej sprawie babcię, moją teściową. Ona też lubiła uczestniczyć w takich spotkaniach, choć bardziej w roli obserwatora wnuków, ale też dokładała swoje "trzy grosze".

I wszystko byłoby dobrze, ale pewnego dnia ta telekonferencja odbyła się w kuchni, przed obiadem.

Pracowałam przy kuchence, kończyłam smażyć naleśniki, których stos apetycznie prezentował się na stole, dzieci przybiegły z telefonami w rękach i zaczęło się: Patrz babciu, jakie naleśniki mama dla nas zrobiła!

Babcia oczywiście je pochwaliła, poprosiła o zbliżenie i kontynuowała komplementy: - Są cudowne, czuć je przez telefon! Proszę, zostaw mi kilka do spróbowania!

Wnuki obiecały, ale poprosiły mnie o więcej informacji: - Mamo, czy dla babci wystarczy? Uśmiechnęłam się: - Oczywiście, że wystarczy, ale co tam kilka sztuk, odłóż, chociaż pięć dla babci!

Teściowa mi podziękowała, dzieci odliczyły naleśniki (dokładnie pięć!), a mąż włożył je do pojemnika, by rano zanieść mamie. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że to początek wielkiego błagania ze strony teściowej.

Kilka dni później ta sama historia powtórzyła się, gdy smażyłam rybę. Moja brygada już zbita z tropu wleciała do kuchni, najstarszy od razu skierował aparat na patelnię i skomentował babci:

- A dzisiaj mamy smażenie ryby! Chcesz trochę?

Pytanie sugerowało tylko pozytywną odpowiedź i nie zdziwił mnie nawet entuzjastyczny głos teściowej: - Chętnie zjem kilka rybek!

Nie zaproponowałam zjedzenia pięciu, bo zdawałam sobie sprawę, że taka ilość ryb natychmiast zniknie z talerza, a to już było krytyczne.

Nie zaczęłam być miła, jak w przypadku naleśników... Babcia nagle obudziła apetyt na wszystko, czego nie zrobiłam — smażone ziemniaki, kaszę gryczaną, faszerowaną kapustę, surówki...

Popularne wiadomości teraz

Starsza kobieta codziennie przychodziła na plażę, wpatrując się w przepływające statki. Pewnego dnia zebrałam się na odwagę i podeszłam do staruszki

Historia górnika, którego odnaleziono żywego 17 lat po zawaleniu się kopalni

Mickey Rourke zapisał cały swój majątek Ukraińcowi: „To dla mnie najważniejsza osoba na świecie”

93-letnia babcia sama usiłowała skosić swoje podwórko. Nie mogli patrzeć na to spokojnie

Pokaż więcej

Krótko mówiąc, wkrótce każdego wieczoru zaczęłam odkładać teściowej "na spróbowanie" całkiem przyzwoite porcje. Miałam wrażenie, że zupełnie przestała gotować w domu, wiedząc, że kolejna telekonferencja z wnukami pokaże menu, a jej syn rano będzie pracował w firmie kurierskiej i jedyne, co pozostanie, to je odgrzać.

Wisienką na torcie był telefon od teściowej w dniu, w którym dzieci miały zawody i zostały do późna na stadionie. Teściowa nie zdążyła na tradycyjną telekonferencję, więc zdenerwowana, że zostanie bez jedzenia, sama do mnie zadzwoniła, pytając ochrypłym głosem, co dziś ugotuję.

Odpowiedziałam raczej emocjonalnie: - Nie uwierzysz, obiad!

Zrozumiawszy mój nastrój do "poczęstowania", teściowa zmieniła ton i pożegnała się sucho: - No, jedz, do widzenia...

Mój mąż usłyszał moją odpowiedź i oskarżył mnie o brak szacunku do jego matki, a ja w końcu powiedziałam to, co od dawna gromadziłam: - Nie żal mi jedzenia, po prostu nie lubię być wykorzystywana!